Ne çok isterdim içimde ne var ne yoksa parmaklarımdan aksın kağıda dökülsün, ama zorlanıyorum hem de çok zorlanıyorum.
Şık cümlelerin, havalı kelimelerin insanı değilim ben, aklım nasıl karmaşıksa yazdıklarım da öyle oluyor, hem karmaşık hem sıradan.
İşte sana bir mektup yazmak istedim, oturdum düşündüm saatlerce, ne bir kalem oynatabiliyorum, ne bu dağınıklığı toplayabilecek bir düzenim var. Ama sen benden dahasını beklemezsin öyle değil mi? Ne zaman aksi gibi gözüktüm ki zaten. Ben buyum işte, düz belki biraz kafası karmançorman ne içinden kendi çıkabilir ne de anlatabilir ifade edebilir. Hep isterdim ki annem gibi bakışımdan duruşumdan anlasın sevdiğim benim hissettiklerimi. Ben anlatmadan anlasın. Çok şey istemişim değil mi?
Kötü değilim ben, hiç değilim hem de. Ne yapıyorsam sevdiğimden. Çekip gidiyorken bile seni sevdiğim içindi. Gitmeni isterken bile kalmanı ne kadar istediğim içindi. Ayrılmak isterken de kurtulmak isterken de. Tek sebebi var hepsinin, seni hep hem de hep sevdiğimdendi.
Katlanamıyorum ben işte, senin bir başkasıyla konuşmana dahi katlanamıyorum. Bir başkasının gözlerine bakmanı düşünemiyorum, başkasını da sevmeni düşünmek bile çıldırtıyor beni. Bencillik mi? Hayır, nasıl olsun ki. İstesen de olamaz, benim kalbim öylesine tek senle dolmuş taşmış ki, ne bir başkası girebilir ne seni atabilirim oradan. Öyleymiş gibi göründümse tüm gücümü sarfettiğimdendir.
Olamıyorum ben işte, tüm diğer sıradan kızlar gibi olmak istemiyor, istesem de olamıyorum. Canım yanmasın diye, sensizlikle yakıyorum canımı bazen, daha mı iyi, hayır, ama aptal gururum yanıma kar kalıyor. Halbuki bana tek bir cümle yazdığında sevinçten yerinden fırlayacak kalbimin nasıl attığını bilmiyorsun ki sen. Bilme. Bilme işte beni zavallı görme acınacak bilme, sadece safça sev istiyorum. Başka bir duygunun karışımı olmasın, tamamıyle saf olsun.
Yüklediğin misyonlar altında eziliyorum farkında değilsin. Israrla yüklemeye devam ediyorsun, ezmeye. Akıllı, güçlü, iyi kızlar aptalca hareketler yapmazlar, kadınsal düşünceleri olmamalı, aklını kullanmalı, diğerleri gibi sıradanlaşmamak için, sana çekici gelmek için. Peki ya özel hayatta da hep aklının kullanan kadınsal içgüdülerinden arınmış biri olmamı ister miydin? Muhtemelen hayır. Bu durumda kim bencil. Kıskanmak bile sana özgü bir şeyken, seni azıcık sıktığımda, birazcık kıskandığımda, tüm herşeyi yakıp yıkıyorken. Ah, yine tutamadım kendimi, özür dilerim, özür dilerim.
En iyisi mektubuma son vereyim şimdilik.
Tek istediğim benimle ol, bırakma. Ben de deniyorum inan, ben de çok deniyorum, uğraşıyorum. Ama fevrilik bir kene gibi yapışmışken üzerime kurtulmak o kadar zormuş ki hala biraz ben de işte.
Sev beni, buna ihtiyacım var diye değil, sen sevdikçe ben daha çok sevebileceğim için sev. Seni sevmeye ihtiyacım var.
Senin
PS: Burada, Kafka’nın Milena’ya mektuplarını bitirişinden esinlendim,itiraf edeyim.
“Adımı da yitirdim!
Küçüle küçüle “senin”
kaldı yalnız.”
